Inge’s Huuske is een goede leerschool voor onze opgroeiende pup. Een geweldig plek om onze Abby heen te brengen, veilig en zeer vertrouwd.
Alweer dinsdag
Veran achter Abby aan!
Afleiding !
Wat gaan de dagen, weken, maanden toch snel. Bijna alweer aan het einde van januari, het is nauwelijks te beseffen. Na zo’n dag als gisteren lijkt het leven even stil te staan. Je wordt weer hard op de feiten gedrukt. Ik probeer mijzelf een beetje op te beuren door leuke dingen te doen met onze honden. De honden geven echt even een stuk afleiding op het moment.
Vanmorgen en nu nog steeds schijnt de zon al best aardig hier in de Achterhoek. Nadat ik Abby vanmorgen heb afgehaald (het omdoen van het halsbandje gaat nu een stuk beter bij deze wildebras), zijn we direct met z’n allen op pad gegaan. Omdat er twee vreemde honden en vrouwtje aan de andere kant van de beek ‘meeliepen’, bleef het in eerste instantie wat onrustig in de roedel. Op een of andere manier verdedigen onze honden dan hun eigen terrein (althans zij denken dat het wandelpad langs de beek bij hun eigen terrein hoort, zouden ze willen !). Ik weet niet wat de honden over de beek heen tegen elkaar roepen, maar het klinkt niet altijd even vriendelijk. Het feit dat ze niet bij elkaar kunnen komen is waarschijnlijk reden voor dit gedrag. De hardste blaffers (zoals Vriendje, Beau maar ook Veran en Roosje) zijn best bang voor water, dus de hard kolkende beek is in ieder geval voldoende barrière om de oversteek te wagen.
De mooie natuur !
De opkomende zon blijft een mooi iets. Als de honden lekker ‘in hun roze wolk’ zijn (in hun eigen wereld van ruiken, snuffelen en spelen) en dus lekker hun gang gaan langs de beek, kan ik ook erg genieten van het landschap, van de natuur en van de honden. Het is op dit moment wel een beetje anders genieten, ergens een beetje dubbel.
Abby en Veran schieten geregeld de akker van de buren op, iets wat ik ze probeer af te leren. Soms zet ik Abby aan de lijn, zij schijnt het toch al aardig te begrijpen dat zij bij de roedel moet blijven. En Veran ? Als ik hem roep gaat hij juist in z’n achteruit of gaat baldadig liggen rollen. ‘Veran, uit de tuin!’ Ik merk wel dat als je dan met de roedel snel doorloopt of net doet of je wegrent, dat Veran als een speer naar de roedel en naar mij toekomt. Veran kan dan vervolgens heel aandoenlijk kijken, alsof hij wil zeggen: ‘wat bedoelde je nou, vrouwtje?’ Boos worden op Veran is dan ook absoluut geen optie, je hebt meer de neiging om hem dan juist een knuffel te geven, onze doerak !
Arm verrekt !
Daarentegen kon ik net wel even flink boos worden op onze Vriend. Omdat hij niet luisterende en maar bleef blaffen tegen honden aan de andere kant van de beek, heb ik hem uiteindelijk maar aangelijnd. Dat doorblaffen is gewoon heel vervelend en dat wil ik niet. Vriendje besefte zeker niet dat hij aan de lijn zat, want hij wilde het weer op een lopen zetten om die reu aan de andere kant van de beek eens even mores te leren. Vriendje trok zo onverwachts aan de lijn (vierwielaandrijving, turbo diesel !), dat ik mijn linker arm flink heb verrekt. Op een of andere manier is er een spier zo uitgerekt, dat ik een tinteling in mijn linker hand heb. Even dus rustig aan doen vandaag. Dus eigenlijk ook niet schrijven op de computer. Gek genoeg doet dat eigenlijk geen pijn, als ik mijn linker arm maar ondersteun. Vriendje kan soms erg onbesuisd doen, iets wat ik -ook richting de rest van de roedel- niet accepteer. Maar goed, hij bedoelt het waarschijnlijk niet slecht.
Takken !
De wandeling gaat door en de honden genieten duidelijk, met nieuwe takken die door het Waterschap uit het water zijn gehaald. De beken en sloten zijn vrijgemaakt van overtollige begroeiing. Nou, dat is dan feest voor de honden, die allemaal aan een tak kunnen blijven trekken. Roosje, Abby, Veran en Lex aan een tak, een pracht gezicht. En maar stoeien om het grootste stuk van de tak. Waar ze zich zo mee kunnen bezighouden. Leuk om weer te zien hoe dat met elkaar allemaal weer omgaat. Omdat Lex en Abby vaker bij ons zijn, is het altijd weer gewoon een hereniging van de vriendjes en vriendinnetjes. Omdat Veran bijna de hele maand bij ons is, hoort Veran ook al helemaal tot de vaste club. Dus toen Lex gisterenochtend weer binnenkwam en ook vanmorgen Abby weer, dan lijkt de roedel helemaal weer op te fleuren.
Wordt vervolgd…
Zie ook de foto’s in het FOTO DAGBOEK !